120 مى‌فرمود و هروقت ساكت بودم، ايشان ابتدا به سخن مى‌فرمود». ¹

ابن‌سعد نيز از حضرت على عليه السلام روايت كرده كه از ايشان پرسيدند: «چگونه شما از بين اصحاب رسول خدا[ (ص) ] بيش از ديگران حديث مى‌گوييد؟» وى فرمود: «من هروقت از ايشان سؤال مى‌كردم، به من پاسخ مى‌فرمود و هروقت ساكت بودم، او سخن آغاز مى‌نمود». ²

رسول اكرم (ص) نيز از خداوند متعال خواسته بود كه به حضرت على عليه السلام گوش شنوايى براى علوم خود عطا كند. زمانى كه آيۀ وَ تَعِيَهٰا أُذُنٌ وٰاعِيَةٌ ³ نازل شد، حضرت فرمود: «اى على[ عليه السلام ]! از خدا خواستم كه آن را گوش تو قرار دهد». على[ عليه السلام ] مى‌فرمايد: «بعد از آن جريان، ديگر چيزى را فراموش نمى‌كردم و با من نبود كه چيزى را فراموش كنم». ⁴

علاوه بر اين، حضرت على عليه السلام داراى امتيازات ويژه‌اى مانند ذكاوت، هوشيارى فوق‌العاده، عقل كامل و حافظۀ بسيار قوى بود و ازاين‌رو مى‌فرمود:

به خدا قسم، هيچ آيه‌اى نازل نشد، مگر اينكه دانستم براى چه نازل شده و در كجا نازل شده است. همانا پروردگارم دلى بسيار فهميده و زبانى بسيار سؤال‌كننده به من عطا فرموده است. ⁵