135
سه - آيه بيست و چهار سوره انفال
آنجا كه خداوند مىفرمايد: وَ اعْلَمُوا أَنَّ اللّٰهَ يَحُولُ بَيْنَ الْمَرْءِ وَ قَلْبِهِ ؛ «و بدانيد خداوند ميان انسان و قلب او حايل مىشود».
بزرگان عرفا و حكما، اين قبيل آيات را بر اتحاد عاشق و معشوق حمل مىكنند كه در اوج قرب الهى اتفاق مىافتد. شاهكار اين عرصه، عارف بزرگ، جلالالدين مولوى كه در اثبات شفاعت و ضرورت توسل به اولياى الهى، گوى سبقت را از همگان ربوده است، به سبب بيان تعابير شهودى با زبان برهان و استفاده از مثالها و حكايتها در تبيين حقايق، وى را در قله اوج تعالى عرفانى و ادبى قرار داده است؛ بهگونهاىكه در اين عرصه كسى را توان رويارويى با او نيست.
ب) مواردى از اتحاد عاشق و معشوق
در اينمجال، به چند نمونه در اثبات اتحاد عاشق و معشوق بسنده مىكنيم:
يك - تمثيل گل و عطر گل
انسان گل را به سبب بوى خوش استشمام مىكند، ولى آميختگى گل با بو يا عطر گل به اندازهاى است كه تفكيكپذير نيست. ازاينرو، بوكشيدن گل، عين بوى گل است:
روغنى كو شد فداى گل به كل
خواه روغن بوى كن خواهى تو گل 1
دو - رنگ و پارچه
هنگامىكه پارچهاى را در خُم رنگ فرو مىبرى، محو رنگ مىشود و نمىتوانى آن دو را از هم جدا كنى، درحالىكه اتحاد معشوق با عاشق،