129نكته مهم در اين كلام مولوى، مشروعيت سجده ملائكه بر حضرت آدم(ع) است، آنجا كه خداوند متعال فرمود:

وَ إِذْ قُلْنٰا لِلْمَلاٰئِكَةِ اسْجُدُوا لِآدَمَ فَسَجَدُوا إِلاّٰ إِبْلِيسَ أَبىٰ وَ اسْتَكْبَرَ وَ كٰانَ مِنَ الْكٰافِرِينَ (بقره: 34)

و[ياد كن] هنگامى را كه به فرشتگان گفتيم: «براى آدم سجده و خضوع كنيد». همگى سجده كردند، جز ابليس كه سرباز زد و تكبر ورزيد [و به خاطر نافرمانى و تكبرش] از كافران شد.

چون در باطن حضرت آدم(ع)، حقيقت محمديه(ص) بوده است كه مشتمل بر جميع حقايق اسما و صفات الهى است، پس سجده بر آدم در واقع رمز كشف اين سر ولايت مطلقه محمديه(ص) بوده است كه آيينه تمام‌نماى مقام اولوهيت است. ازاين‌رو، رسول اكرم(ص) فرمود:

طُوبَى لِمَنْ رَآنِي وَ آمَنَ بِي طُوبَى ثُمَّ طُوبَى [يَقُولُهَا سَبْعاً] لِمَنْ لَمْ يَرَنِي وَ آمَنَ بِي.

خوشا به حال كسى كه مرا ببيند و به من ايمان بياورد. خوشا به حال [و اين عبارت را هفت بار تكرار كردند] آن كس كه مرا نديد و به من ايمان آورد.

مولوى، از اين بيان رسول اكرم(ص) در اثبات مقام شفاعت بهره مى‌جويد:

گفت طوبى من رآنى مصطفى و الذّى يبصر لمن وجهى راى

چون چراغى نور شمعى را كشيد هر كه ديد آن را يقين آن شمع ديد

همچنين تا صد چراغ ار نقل شد ديدن آخر لقاى اصل شد

خواه از نور پسين بستان به جان هيچ فرقى نيست خواه از شمع جان