45
جلوهدادن نعمتها و زيورهاى دنيا، انسان را گرفتار تمنّيات و آرزوهاى دور و دراز مىكند.
قرآن كريم زينتهاى ظاهرى، مانند باغ و بنا را مايه آرايش زمين مىداند و ابزار آزمايش انسان، نه مايه آراستگى انسان، و آن را ناپايدار معرفى مىكند: إِنّٰا جَعَلْنٰا مٰا عَلَى الْأَرْضِ زِينَةً لَهٰا لِنَبْلُوَهُمْ أَيُّهُمْ أَحْسَنُ عَمَلاً* وَ إِنّٰا لَجٰاعِلُونَ مٰا عَلَيْهٰا صَعِيداً جُرُزاً (كهف:7و 8) زيرا هر يك از نعمتها و مناصب دنيوى، چنانكه فصل خرمى و بهارى دارد، فصل پژمردگى و خزانى نيز در پى دارد. پس زينتهاى ظاهرى، زينت زمين است و سرانجام نيز پژمرده شده، به اجزاى زمين تبديل مىشود.
اما زينت انسان از نظر قرآن كريم «ايمان» است:
وَ لٰكِنَّ اللّٰهَ حَبَّبَ إِلَيْكُمُ الْإِيمٰانَ وَ زَيَّنَهُ فِي قُلُوبِكُمْ وَ كَرَّهَ إِلَيْكُمُ الْكُفْرَ وَ الْفُسُوقَ وَ الْعِصْيٰانَ. (حجرات:7) بنابراين، فريفتگان زينت زمين، تحت ولايت شيطانند و گرويدگان به ارزشهاى معنوى، تحت ولايت رحمان.
تشخيص «زينت ارض» از «زينت قلب» چندان دشوار نيست، اما انسان بر اثر اغواى شيطان، گاهى نقمت را نعمت پنداشته، به آن دل خوش مىدارد؛ مانند اينكه گروهى نفاق و بيماردلى و بريدن از امت اسلامى و كنارهگيرى از جهاد را نعمت مىپندارند. 1