157افزون بر اين، هيچگونه نهيى از پيامبر(صلى الله عليه و آله) نسبت به برگزارى اين مجالس نرسيدهاست؛ بهويژه اينكه چنين مراسمهايى در حضور خود پيامبر(صلى الله عليه و آله) صورت گرفته استو حتى آن حضرت از گريه زنان و عزادارى آنان هم نهى نكرده است.
ابنعبدالبر مىنويسد:
وقتى رسول خدا(صلى الله عليه و آله) از جنگ احد برمىگشت، مشاهده فرمود كه زنان انصار براى شوهرانشان كه در جنگ به شهادت رسيده بودند، گريه مىكنند. حضرت فرمود: «اما حمزه، عزادار و گريهكننده ندارد». آنگاه پيامبر(صلى الله عليه و آله) خوابيد و وقتى بيدار شد، ديد كه زنان براى حمزه گريه مىكنند. اين رسم تا كنون ادامه دارد و مردم بر هيچ مردهاى گريه نمىكنند، مگر آنكه ابتدا بر حمزه مىگريند. 1
اينكه وهابيان صلوات فرستادن در اذان را بدعت مىدانند، مخالفت صريح با آياتى است كه درود خدا و فرشتگان را بر پيامبرخدا(صلى الله عليه و آله) بيان مىكند و مىفرمايد: «خدا و فرشتگانش بر پيامبر(صلى الله عليه و آله) درود مىفرستند. اى كسانى كه ايمان آوردهايد! بر او درود فرستيد». 2 اين آيه، زمان درود را نفرموده كه چه وقتى درود بفرستيد، بلكه مطلق فرموده است. به يقين، درود بر پيغمبر(صلى الله عليه و آله) مصداق بارز «ذكر» است كه در هر حال پسنديده است.