156هيئت افتا در رابطه با مراسم جشنهاي دولتي مينويسد:
اگر مقصود از برگزاري مراسم عيد به علت مصلحت ملت و تنظيم امور كشور باشد، همانند هفته پليس، شروع سال تحصيلي، گردهمايي كارمندان دولتي و امثال آنها كه قصد تقرب و عبادت در آن نيست، مانعي ندارد و شامل نهي پيامبر نميشود. 1
بديهي است كه چنين تفكري، نهايت تحجرگرايي است؛ زيرا گذشته از اينكه مخالفت با برپايي جشن تولد، مخالفت با امري فطري است، هيچ تفاوتي ميان جشن ولادت با جشنهاي ديگر وجود ندارد؛ زيرا كساني كه براي اولياي خود مراسم جشن ميگيرند، هيچگونه قصد تقرب يا عبادت ندارند و انجامدادن آن را به قصد گراميداشت بزرگان و به مصلحت اسلام و مسلمانان ميدانند.
مسلمانان از زمان نزول قرآن و روايات پيامبر(صلى الله عليه و آله) چنين برداشتى داشتند كه بزرگداشت اوليا و انبيا، جزء تعظيم شعائر است. چنانكه «قسطلانى» در كتاب «المواهب اللدنيه» و «حسينبن محمد»، معروف به «ديار بكرى» از قاضيان مكه، در تاريخ خود مىنويسند:
مسلمانان پيوسته ماه ميلاد پيامبر(صلى الله عليه و آله) را جشن مىگيرند، اطعام مىكنند، شبها صدقه مىدهند و اظهار شادمانى مىكنند. در نيكى به فقيران اصرار مىورزند و به خواندن مولودى مىپردازند. 2