101از خدا غافل بودند، زندگى سخت دارند و آنان كه در دنيا با خداى خويش مأنوس بودند، در برزخ زندگى آسان و راحت دارند.
2. خداوند مىفرمايد:
حَتّٰى إِذٰا جٰاءَ أَحَدَهُمُ الْمَوْتُ قٰالَ رَبِّ ارْجِعُونِ* لَعَلِّي أَعْمَلُ صٰالِحاً فِيمٰا تَرَكْتُ كَلاّٰ إِنَّهٰا كَلِمَةٌ هُوَ قٰائِلُهٰا وَ مِنْ وَرٰائِهِمْ بَرْزَخٌ إِلىٰ يَوْمِ يُبْعَثُونَ (مؤمنون: 99 و 100)
تا زمانى كه مرگ يكى از آنان فرارسد، مىگويد: «پروردگارا! مرا بازگردانيد. شايد در برابر آنچه ترك كردم [و كوتاهى كردم] عمل صالحى انجام دهم». [ولى به او مىگويند:] چنين نيست! اين سخنى است كه او به زبان مىگويد [و اگر بازگردد، همان راه را ادامه مىدهد] و در پى [مرگ] آنان برزخى است تا روزى كه برانگيخته شوند.
در اين آيه انسان گنهكار پس از مرگ مىگويد: «پروردگارا ! مرا به دنيا بازگردان. شايد جبران كنم آن اعمال صالحى را كه ترك كردم». اين سخن دليل بر اين است كه انسان در آنجا زنده و از حال خويش با خبر است. ازاينرو درخواست بازگشت به دنيا مىكند تا كمبودهاى خويش را جبران كند و اين درخواست او، نشان مىدهد كه او بازگشت را ممكن مىداند، ولى به او اجازه بازگشت داده نمىشود. آيه 100 اين سوره به صراحت مىگويد كه حيات او در برزخ ادامه دارد.
3. آيه ديگرى كه دلالت برحيات برزخى دارد آيه 46 سوره غافر است. خداوند در اين آيه مىفرمايد:
اَلنّٰارُ يُعْرَضُونَ عَلَيْهٰا غُدُوًّا وَ عَشِيًّا وَ يَوْمَ تَقُومُ السّٰاعَةُ أَدْخِلُوا