80است كه نصف مهرالمثل را به زن بپردازد».
شافعى در فتواى جديدش گفته است: «شوهر به دادن مقدار معينى مجبور نمىشود، مگر بر كمترين مقدارى كه به آن، متعه گفته شود. من دوست دارم كه كمترين مقدار متعه، چيزى از لباس باشد كه بتواند در آن نماز بخواند».
او در فتواى قديمش نوشته است: «براى متعه، مقدارى نمىشناسم. اما دادن سى درهم را كه از عبدالله بن عمر روايت شده است، نيكو مىدانم».
علما در اين باره اختلاف دارند كه آيا دادن متعه به هر زن مطلقهاى لازم است يا فقط در صورتى واجب است كه مهريه معين نشده و به زن نيز دخول نكرده، طلاقش بدهد. به هر حال در اين مسئله، اقوالى گوناگون مطرح است. 1
بنابراين معلوم شد كه متعه به اين معنا، مورد اتفاق همه مذاهب اسلامى است؛ هرچند در برخى از جزئيات، با هم اختلاف دارند.
معناى دوم متعه
اگر مقصود از متعه، نكاح متعه و عقد موقت است، به اين معنا كه مردى با زنى در مدت معينى و در مقابل مهريه معينى ازدواج كند، شيعه و سنى بر تشريع چنين نكاحى در زمان رسول الله(صلى الله عليه و آله ) و اينكه برخى از صحابه آن را انجام دادهاند، اتفاقنظر دارند. رواياتى با سند صحيح، در كتب هر دو گروه بر اين موضوع دلالت دارد.
اختلاف بين شيعه و سنى در اين است كه آيا جواز متعه در زمان پيامبر(صلى الله عليه و آله ) نسخ شده است، همانطور كه جمعى از علماى اهلتسنن به آن اعتقاد دارند، يا اينكه جواز آن تا عصر خلافت عمر بن خطاب ادامه داشت و