79بر شما نيست و [در اين موقع] آنها را [با هديهاى مناسب] بهرهمند سازيد! آن كسى كه توانايى دارد، به اندازه توانايىاش، و آن كس كه تنگدست است، به اندازه توانش هديهاى شايسته [كه مناسب حالدهنده و گيرنده باشد] بدهد و اين بر نيكوكاران الزامى است.
ابن كثير در تفسيرش مىنويسد:
خداوند تبارك و تعالى، طلاق زن را قبل از نزديكى و بعد از عقد با او مباح كرد... از اينرو فرمان داد بهرهاى از مال به او داده شود؛ يعنى در مقابل آنچه از دست او رفته است، شوهرش به اندازه توانايى مالى خود، به او چيزى مىدهد.
سفيان ثورى از اسماعيل بن اميه از عكرمه از ابن عباس نقل مىكند: «بيشترين مقدار مُتعه، خادم و برده، و كمترين آن دادن سكههاى نقرهاى، و كمتر از آن دادن لباس است». على بن ابىطلحه از ابن عباس نقل كرده كه اگر مرد طلاقدهنده ثروتمند است، خادم و مانند آن بدهد و اگر تنگدست است، سه دست لباس به او بدهد.
شعبى گفت: «مقدار متوسط آن، پيراهن و مقنعه و روانداز و عبا است». شريح قاضى نيز پانصد درهم براى متعه مىداد.
عبدالرزاق از معمر بن ايوب نقل مىكند كه ابن سيرين، خادم يا مقدارى غذا يا لباس را براى متعه مىداد و متعه حسن بن على ده هزار درهم بود. روايت شده كه زنى را طلاق داد و به او متعه داد. آن زن گفت: «در مقابل جدا شدن از حبيبى همچون تو، مال اندكى است». 1
ابوحنيفه گفت: «اگر زن و شوهر در مقدار متعه، اختلاف كنند، بر مرد واجب