70
حرمت جان و مال مسلمانان نزد شيعه
شعبى ادعا مىكند: «يهوديان، اموال مردم را مباح مىشمارند و خداوند از گفتار آنها به ما خبر داد كه مىگويند: لَيْسَ عَلَيْنٰا فِي الْأُمِّيِّينَ سَبِيلٌ ؛ «ما در برابر غيريهود مسئول نيستيم». (آل عمران: 75) رافضيان نيز اموال هر مسلمانى را مباح مىدانند. يهود، خون هر مسلمانى را مباح مىداند و رافضيان هم همينگونهاند. يهوديان فريبدادن مردم را روا مىدانند و همينطور رافضيان.
آنچه شعبى به شيعيان نسبت داده، دقيقاً خلاف ضرورت مذهب شيعه اماميه است؛ زيرا فتواى علماى اين مذهب، بر حرمت جان و مال و آبروى هر انسانى است كه زبان به شهادتين گشوده باشد، مگر كسانى كه به سببى از اسلام خارج باشند؛ مانند خوارج و غاليان و ناصبيان كه احكام كفار براى آنان جارى است. اكنون به نمونهاى از عبارات فقهاى اماميه در اين موضوع اشاره مىشود:
شيخ صدوق در كتاب فتوايى هدايه مىنويسد:
اسلام با اقرار به شهادتين ثابت مىشود. بنابراين كسى كه بگويد « اشهد ان لااله الا الله و اشهد انّ محمداً رسول الله » مال و جانش محفوظ، و حسابش