57درخور توجه است كه سجده بر تربت امام حسين(عليه السلام) به معناى پرستش تربت نيست؛ به بيان ديگر بايد بين سجده بر چيزى، با سجده براى چيزى فرق گذاشت. در واقع، سجده بر تربت، سجده براى خداست. حال اگر گفته شود كه سجده بر تربت، عبادت و پرستش تربت است، در جواب مىگوييم پس سجده بر زمين يا سجاده نيز بايد عبادت زمين يا سجاده باشد. اما سراغ نداريم كسى چنين توهمى كرده باشد.
از سوى ديگر، اگر پيشانى بر تربت گذاشتن، عبادت تربت است، علماى اهلسنت روايت كردهاند كه بسيارى از صحابه، حجرالاسود را بوسيده و بر آن سجده كردهاند.
ابن تيميه در شرح كتاب العمده مىنويسد:
نسبت به سجده بر حجرالاسود، روايتى را از احمد بن حنبل به نقل از ابن عباس نقل كردهاند كه ابن حنبل آن را «حسن» توصيف كرد. در آن روايت، محمد بن عباد بن جعفر مىگويد: «عبدالله بن عباس، در روز هشتم ذىحجه درحالىكه جامه احرام به تن داشت به مسجدالحرام وارد شد. ديدم به طرف حجرالاسود رفت و آن را بوسيد و سه بار بر آن سجده كرد».
ابويعلى موصلى در مسندش از ابوداوود طيالسى از جعفر بن عثمان مخزومى نقل مىكند كه محمد بن عباد بن جعفر را ديدم كه حجرالاسود را بوسيد و بر آن سجده كرد و گفت: «دايىام ابن عباس را ديدم كه حجر را بوسيد و بر آن سجده كرد و گفت: عمر را ديدم كه حجر را بوسيد و بر آن سجده كرد و گفت: پيامبر را ديدم كه اينگونه عمل مىكرد».
حديث عمر در صحيح مسلم، مبنى بر اينكه حجر را بوسيد و خود را به آن چسبانيد و گفت: «عمل رسول خدا را اينگونه ديدم»، مؤيد اين معناست.