36است كه او از نشانه‌ها و علايم قيامت است. در ميان اين اخبار، خبرهاى صحيحى از پيامبر(ص) نقل شده است و ياد او شايع گشته و خبرش در ميان عموم اهل اسلام، در طول همه قرون و اعصار، انتشار يافته است. بنابراين، ايمان به ظهور او واجب است و اعتقاد به ظهور وى - به حكم تصديق خبر پيامبر(ص) - قطعى و ثابت است.
آن‌گاه صديق، اقوال مربوط به تواتر حديث حضرت مهدى(عج) را از زبان عالمان امت و آثارشان نقل مى‌كند؛ از جمله آبرى صاحب مناقب الشافعى، سخاوى صاحب فتح المغيث، «سيوطى» در «الفوائد المتكاثره فى الاحاديث المتواتره» و نيز در مختصر آن، يعنى «الازهار المتناثره» و ديگر كتاب‌هايش و ابن حجر هيثمى در «الصواعق المحرقه» و ديگر نوشته‌هايش، «زرقانى» در «المواهب اللدنيه» و شمار بسيارى از حافظان و ناقدان حديث و محدثان استاد در فنون نقل. آن‌گاه سخنان قنوجى در الاذاعه، سفارينى در «الدرة المضية فى عقيدة الفرقة المرضية»، و شرح آن موسوم به «لوامع الانوار»، را نقل مى‌كند و مى‌گويد:
احاديث مربوط به ظهور وى آن‌قدر فراوان است كه به حد تواتر معنوى مى‌رسد و در ميان اهل سنت، چنان رواجى يافته [است] كه جزو اعتقاداتشان به شمار مى‌آيد.
در ادامه نيز از صحابه، خواه آنها كه نامشان برده شده يا برده نشده و از تابعان و كسانى كه پس از آنها آمده‌اند، روايات گوناگونى را نقل كرده است كه از مجموع آنها «علم قطعى» حاصل مى‌گردد.
صديق فصل نخست كتاب خويش را به بحث درباره تواتر، تعريف آن و اختلاف مردم درباره آن اختصاص داده است. وى در اين فصل، نام