160اگر بگوييم كه اسلام در دورانهاى اخير به كسى مبتلا نشده كه ضررش از ابن تيميه در تفرقه بين مسلمين بيشتر باشد، هرگز در اين امر مبالغه نكردهايم. او كسى بود كه به آسانى با يهود و نصارا مسامحه داشت و درباره كتابهاى آنها مىگويد كه تحريف لفظى نشده است، و لذا مستشرقان به آن توجه كردهاند. او مردى تند مزاج بوده و سرسختانه بر فرقههاى اسلامى على الخصوص شيعه حمله مىنمود... و اگر نبود شدّت ابن تيميه در ردّش بر ابن مطهّر در (منهاج السنة) به حدّى كه كار به جايى رسانده كه به على بن ابىطالب اعتراض نموده است، همانگونه كه در اوايل جزء سوم از آن كتاب مشاهده مىنمايى، و اين توهين به حدّى است كه بزرگان خوارج از آن ابا دارند، با توهينى كه نسبت به احاديث خوبى دارد كه در اين زمينه وارد شده است...