147نداده و مسلمانان امروزه به عنوان جواز انجام مىدهند جداً بسيار است.
و تعريف اختيار شده آن است كه بدعت عملى است كه پيامبر (ص) آن را در دين انجام نداده و مقتضى براى آن نبوده يا تحت عنوان اصلى از اصول عامه كه پيامبر (ص) آورده مندرج نشده است. و برپايى مراسم براى آن حضرت مندرج تحت اصل عامى است كه عبارت باشد از تعظيم پيامبر (ص) ، بلند كردن نام و منزلت و محبت او، به جهت قول خداوند متعال: (ما نامت را بلند آوازه كرديم). و خداوند مردم را براى تعظيم پيامبرش تشويق كرده آنجا كه مىگويد:(پس كسانى كه به او ايمان آوردند، وحمايت وياريش كردند، واز نورى كه با او نازل شده پيروى نمودند، آنان رستگارانند)، و روز ظهورش از بزرگترين روزها نزد خداوند متعال است آنجا كه فرمود:(آنان را به روزهاى خداوند يادآورى كن).
و دليل شرعى چيزى است كه رسول خدا (ص) از آن نهى كرده و آن منهى عنه است، نه چيزى كه ترك شده و يا مسكوت گذارده شده مگر به دليل خاص؛ زيرا اصل در امور اباحه است تا اينكه نصّى بر نهى وارد گردد، به دليل قول خداوند متعال (آنچه رسول براى شما آورده اخذ كنيد و از آنچه نهى كرده دست برداريد)، لذا اگر نصّى در كتاب و سنت بر نهى از برپايى مراسم در ولادت پيامبر وارد شده بود مسلمانان آن را در تمام اطراف كره زمين انجام نمىدادند، پس كجاست نصّى كه نهى كننده باشد؟!