53 فَأنْتُمْ أهْلُ اللهِ عَزَّ وَجَلَّ، الَّذينَ بِهِمْ تَمَّتِ النِّعْمَةُ وَاجْتَمَعَتِ الفُرْقَةُ وائْتَلَفَتِ الكَلِمَةُ... ¹

شبى كه پيامبر اكرم(ص) از دار دنيا رحلت فرمود، درازترين شبى بود كه بر آل محمد(ص) گذشت، تا جايى كه پنداشتند نه آسمانى بر سرشان سايه انداخته و نه زمينى وزنشان را تحمل مى‌كند؛ چراكه پيامبراكرم(ص) در راه خدا خون مشركان و كافرانى را از دور و نزديك ريخته بود. ² آنان در اين حال بودند كه ناگهان كسى به نزد آنان آمد كه صدايش را مى‌شنيدند، اما او را نمى‌ديدند. وى گفت: سلام و رحمت و بركات خدا بر شما اى خاندان پيامبر! ... شما نزديكان خداى عزوجل هستيد؛ همان كسانى‌كه كامل‌كننده نعمت خدا و پيونددهنده جدايى و تفرقه و يكى‌كننده كلمه هستند.

علامه مجلسى(رحمه الله) در تفسير عبارت شريف: « وَ ائْتَلَفَتِ الْكَلِمَة » مى‌نويسد: «يعنى كسى كه از شما پيروى كند، از پيروى آرا و هواهاى مختلف در امان است؛ چراكه نزد شما اختلافى در عقيده و سخن نيست». ³

«ملاصالح مازندرانى» نيز در شرح اين عبارت نوشته است: «مراد اين است كه چون اهل بيت(ع) آرا و عقايد و كارهاى عرب و غيرعرب را با هم يكى و متحد كردند، كلمه مسلمانان در آنان اتحاد يافته است». ⁴