24هم و نه به رسولِ تنها، دليل بر اين است كه اين [چيزى كه نبايد در آن پيشى گرفت]، يك امر مشترك بين خداى تعالى و رسول اوست و اين امر مشترك، چيزى نيست جز مقام [صدور] حكم [شرعى] كه تنها به خداى تعالى و - با اجازه خدا - به رسول او اختصاص دارد؛ چنان‌كه در موارد ديگر در يك آيه فرمود: (إِنِ الْحُكْمُ إِلاّٰ لِلّٰهِ) ؛ «فرمان جز براى خدا نيست». (يوسف: 40) و در آيه ديگرى فرموده است: (وَ مٰا أَرْسَلْنٰا مِنْ رَسُولٍ إِلاّٰ لِيُطٰاعَ بِإِذْنِ اللّٰهِ) ؛ «و ما هيچ پيامبرى را نفرستاديم، مگر آنكه به فرمان خدا از وى اطاعت شود». (نساء: 64)

شاهد بر اين امر [كه اين مقام حكم است] نيز اين است كه ابتداى جمله نهى (لاٰ تُقَدِّمُوا) ¹ با عبارت (يٰا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا) ² آغاز شده و با عبارت (وَ اتَّقُوا اللّٰهَ إِنَّ اللّٰهَ سَمِيعٌ عَلِيمٌ) ³ به پايان رسيده است. در نتيجه، ظاهر آيه اين است كه مراد از آنچه نبايد در آن از خدا و رسول‌خدا پيشى گرفت، مقامى است كه مؤمنان پرهيزگار را به خدا و رسول خدا پيوند مى‌دهد كه آن، همان مقام حكم است كه مؤمنان، احكام اعتقادى و عملى خود را از آن دريافت مى‌كنند. با اين بيان معلوم مى‌شود مراد از سخن خدا كه فرمود: «پيشى نگيريد»، پيشى‌گرفتن در صدور هرگونه حكمى در برابر حكم خدا و رسول خداست؛ چه اين پيشى‌گرفتن، معتقدشدن به رأيى باشد، پيش از اينكه حكم و سخنى از سوى خدا و رسول درباره آن دريافت شده باشد يا در انجام كارى باشد، پيش از آنكه از جانب خدا و رسول امرى درباره آن صادر شده باشد. اما پايان آيه با