92
عدوٍّ وَ صديقٍ. 1
اى رسول خدا، اى كسى كه ملائكۀ آسمان بر تو درود مىفرستند، اين حسين(ع) توست كه در صحرا افتاده و در خون غلتيده و پيكر او قطعه قطعه است. اى محمد(ص)! دختران تو اسير شدهاند و باد صبا بر آنها مىوزد.
پس هر دوست و دشمنى را گرياند:
هر جا كه بود آهويى از دشت پا كشيد
سپس درحالىكه به آرامىمىگريست و وقارش همه را به ياد فاطمه(عليها السلام) انداخته بود، گفت: