80 را زلزله و برق فراگرفت، آسمان خون گريست و هاتفى ندا در داد كه: «به خدا سوگند امام، فرزند و برادر امام و پدر امامان، حسين بن على(ع) كشته شد». 1
بادها به حركت درآمد و طوفان سرخى كه فرصتى براى ديدن نمىگذاشت، آسمان را پوشاند و گمان كردند عذاب خداوندى بر آنها نازل شده است. 2 خورشيد از تماشاى اين جنايت تلخ آن چنان چهره در هم كشيد كه ستارگان آسمان در نيمروز ظاهر شدند و گمان كردند كه قيامت برپا شده است. 3
فرهيختگان دنيا، سعادتفروشان صحنۀ كربلا صداى منادى را شنيدند: «اى امتى كه بعد از پيامبر خود متحير و گمراه شدهايد، خداوند شما را به قربان و فطر موفق نگرداند». 4
در اين ميان زينب در انديشۀ مأموريت بزرگ خود بود. تمام شب پيش را بيدار مانده و در نماز و نيايش و عبادت همراه با برادر خود بندگى خالص را برپا داشته بود و اينك در شعاع تابش سرخ خورشيد دهم محرم كه ميل