72 احَقُّ بِالبَقاءِ وَ اوْلى بِالرِّضاءِ وَ ارْضى بِالقَضاءِ، غَيْرَ انَّ اللهَ تَعالى خَلَقَ الدُِّنْيا لِلْبَلاءِ وَ خَلَقَ أَهْلَها لِلْفناءِ، فَجَدِيدُها بالٍ وَ نَعِيمُها مُضْمَحِلٌّ وَ سُرُورُها مُكْفَهِرٌّ وَ المَنزِلُ بُلْغَةٌ وَ الدّارُ قَلْعَةٌ، فَتَزَوَّدوا فَاِنَّ خَيْرَالزّادِ التَّقوى وَ اتَّقُوا اللهَ لَعَلَّكُم تُفْلِحُونَ. ¹

بندگان خدا، از خدا بترسيد و از دنيا برحذر باشيد! اگر دنيا براى كسى باقى مى‌ماند و كسى در دنيا جاودان بود، پيامبران خدا سزاوارترين مردم به بقا و اولى به رضا و خشنودى و راضى‌تر به قضاى الهى بودند. اما خداوند تعالى دنيا را براى ابتلا و آزمايش خلق، و اهالى آن را براى فنا خلق فرموده است. هر چيز نو و تازۀ آن كهنه مى‌شود و نعمت‌هاى دنيا از بين مى‌رود و شادى‌هاى آن به تلخى تبديل مى‌شود. دنيا محل ماندن نيست، بلكه محل توشه برگرفتن است. پس توشه برگيريد كه بهترين توشه‌ها تقواست. تقواى الهى پيشه كنيد تا رستگار شويد.

آخرين وداع

وداع آخر امام با اهالى حرم وحى، به ويژه زينب كبرا، ماجرايى عرشى و تصويرى ملكوتى است كه نه انديشه قدرت درك آن را دارد و نه قلم استقامت تحريرش. تلاقى