1) . امام حسين(ع) هنگام خروج از مكه خطبه‌اى بدين شرح ايراد فرمودند: «الحَمْدُ لِلهِ مَا شَاءَ اللهُ وَ لَا حَوْلَ وَ لَا قُوَّةَ إِلَّا بِاللهِ وَ صَلَّى اللهُ عَلَى رَسُولِهِ، خُطَّ المَوْتُ عَلَى وُلْدِ آدَمَ مَخَطَّ الْقِلَادَةِ عَلَى جِيدِ الْفَتَاةِ وَ مَا أَوْلَهَنِى إِلَى أَسْلَافِى اشْتِيَاقَ يَعْقُوبَ إِلَى يُوسُفَ، وَ خُيِّرَ لِى مَصْرَعٌ أَنَا لَاقِيهِ، كَأَنِّى بِأَوْصَالِى يَتَقَطَّعُهَا عَسَلَانُ الْفَلَوَاتِ بَيْنَ النَّوَاوِيسِ وَ كَرْبَلَاءَ فَيَمْلَأْنَ مِنِّى أَكْرَاشاً جُوفاً وَ أَجْرِبَةً سُغْباً، لَا مَحِيصَ عَنْ يَوْمٍ خُطَّ بِالْقَلَمِ، رِضَى الله رِضَانَا أَهْلَ الْبَيْتِ نَصْبِرُ عَلَى بَلَائِهِ وَ يُوَفِّينَا أُجُورَ الصَّابِرِينَ، لَنْ تَشُذَّ عَنْ رَسُولِ اللهِ لحَمَتُهُ وَ هِىَ مَجْمُوعَةٌ لَهُ فِى حَظِيرَةِ الْقُدْسِ تَقَرُّ بِهِمْ عَيْنُهُ وَ يُنْجَزُ بِهِمْ وَعْدُهُ، مَنْ كَانَ فِينَا بَاذِلاً مُهْجَتَهُ مُوَطِّناً عَلَى لِقَاءِ اللهِ نَفْسَهُ فَلْيَرْحَلْ مَعَنَا فَإِنِّى رَاحِلٌ مُصْبِحاً إِنْ شَاءَ اللهُ تَعالى» ؛ «سپاس مخصوص خداوند است، آنچه او خواهد همان شود و كسى را توان انجام كارى نيست، مگر كمك او و درود خدا بر فرستاده او باد. مرگ براى فرزندان آدم همانند گردن‌بند بر گردن دختر بسته است و من در آرزوى ملاقات نياكان خود هستم، آن‌گونه كه يعقوب به ديدار يوسف مشتاق بود. از پيش، زمينى كه بايد محل شهادت من باشد و جسم مرا در خود جاى دهد انتخاب شده است و گويى مى‌بينم كه در سرزمين كربلا بندبند مرا گرگ‌هاى بيابان در نواويس (قريه‌اى است كه قبيله حر بن يزيد در آنجا سكونت داشتند: ابصارالعين، ص 17) از هم جدا كرده و شكم‌هاى خالى خود را پر مى‌كنند، و براى آدمى گريز از تقديرى كه قضاى الهى رقم زده است، مقدور نيست؛ هرچه رضاى خداوند است مورد رضايت ما خاندان رسالت است. بر بلاى الهى، اين آزمايش بزرگ و مهم، صبر مى‌كنم و پاداش صبركنندگان با خداست. آنها كه با رسول خدا(ص) خويشاوندى دارند از آنها جدا نمى‌شوند و در بهشت در محضر او خواهند بود و ديدگان رسول خدا به ديدارشان روشن مى‌شود و اين وعده الهى است كه در او خلافى نيست. هر كس مى‌خواهد جان خود را در راه ما فدا كند و خود را براى ديدار خدا آماده مى‌بيند با ما همسفر شود كه ان‌شاء الله صبحگاهان حركت خواهيم كرد».