29

كفر در اصطلاح

و در اصطلاح: كفر به معناى ايمان نياوردن به چيزى است كه از شأنش ايمان آوردن به آن است؛ مثل عدم ايمان به خدا وتوحيد ونبوت پيامبر اسلام (ص) وروز قيامت.

1. ابن حجر عسقلانى مى‌گويد:

الكفر في الشرع هو جحد المعلوم من دين الاسلام بالضرورة الشرعية. ¹

كفر در شرع به معناى انكار چيزى است كه از دين اسلام به ضرورت شرعى معلوم است.

2. ابن تيميه مى‌گويد: «الكفر في اصطلاح الشرع ضدّ الايمان» ²؛ «كفر در اصطلاح شرع ضد ايمان است».

3. استاد حسن هضيبى مى‌گويد:

الكفر في الشرع هو صفة من جحد شيئاً مما افترض الله تعالى الايمان به بعد قيام الحجة و بلوغ الحق. ³

كفر در شرع، صفت كسى است كه انكار كرده چيزى را كه خداوند متعال ايمان بر آن را واجب كرده بعد از قيام حجت و رسيدن حق.

4. ابن الوزير مى‌گويد:

انّ اصل الكفر هو التكذيب المتعمد لشيء من كتب الله تعالى المعلومة او لأحد من رسله عليهم السلام او لشيء مما جاؤا به، اذا كان ذلك الأمر المكذب به معلوماً بالضرورة من الدين. ⁴