1092. امّ الخير، ستّ العرب، بنت يحيى بن قايماز.

3. زينب، بنت احمد مقدسيّه.

4. زينب بنت مكّى حرانيه.

آخرين استاد او شرف الدين احمد بن نعمه مقدسى (م649ه.ق) بود كه اجازه فتوا را به ابن تيميه داد. ¹

جرأت وجسارت

پدرش او را براى رسيدن به اجتهاد ونشستن بر كرسى درس آماده كرد. تا آنكه بعد از وفات پدرش بر كرسى تدريس در مسجد جامع دمشق نشست ودرسش را در زمينه‌هاى مختلف؛ از قبيل: تفسير، فقه وعقايد گسترش داد. لكن به خاطر كج‌سليقگى وانحرافى كه داشت درصدد مخالفت با عقايد رايج مسلمانان برآمد وبا تمام مذاهب رايج در آن زمان به مخالفت برخاست. فتوا ونظرات اعتقادى وفقهى‌اش براى او مشكل‌ساز شد. در جواب نامه‌ها وسخنان خود اعتقاداتش را كه با عقايد عموم مسلمانان سازگارى نداشت -از قبيل تجسيم، حرمت زيارت قبور اوليا، حرمت استغاثه به ارواح اولياى خدا، حرمت شفاعت، حرمت توسل و...- ابراز مى‌كرد.

وقتى افكار وعقايد او به علماى عصرش رسيد با او به مخالفت برخاسته واز نشر آن ممانعت كردند.

ابن كثير - يكى از شاگردان ابن تيميه - مى‌گويد:

در روز هفتم شعبان مجلسى در قصر حاكم دمشق برگزار شد. در آنجا