75شبزندهدارى شب نيمه ماه شعبان بهطور ويژه در سيره و برنامه شبزندهدارىهاى امام سجاد(ع) بود. آن حضرت اين شب را به نماز، دعا، تلاوت قرآن و استغفار سپرى مىكرد.
زيدبنعلى (فرزند امام سجاد(ع)) مىگويد:
كَانَ عَلىُّ بنُ الحُسَين(ع) يَجْمَعُنَا جَمِيعاً لَيْلَةَ النِّصفِ مِنْ شَعْبَانَ. ثُمَّ يُجَزِّئُ اللَّيلَ أَجْزاءً ثَلاثَةً فَيُصَلِّى بِنَا جُزءاً ثُمّ يَدْعُو فَنُؤَمِّنُ عَلىَ دُعائِهِ ثُمَّ يَستَغفِرُ اللهَ وَ نَستَغْفِرُه وَ نَسألُهُ الجَنَّةَ حَتَّى يَنْفَجِرَ الْفَجرُ. 1
همواره امام زين العابدين همه ما را در شب نيمه شعبان جمع مىكرد و شب را سه قسمت مىكرد و يكسوم شب را با ما نماز مىخواند، يك قسمت را دعا مىكرد و ما آمين مىگفتيم. سپس طلب آمرزش مىكرد. ما هم طلب آمرزش مىكرديم و از خداوند طلب بهشت مىكرديم تا طلوع فجر.
جمهور علماى اهل سنت به استناد روايت امام على(ع) و روايات ديگر، احياى شب نيمه شعبان را مستحب دانستهاند. آن حضرت در روايتى به نقل از پيامبر(ص) مىفرمايد:
اذا كَانَت لَيْلَةُ النِّصفِ مِن شَعْبانَ فَقُومُوا لَيلَها وَ صُومُوا نَهارَها، فَاِنَّ اللهَ يَنْزِلُ فِيهَا لِغُروبِ الشَّمْسِ الى سَماءِ الدُّنيا فَيَقُولُ: ألا مِنْ مُسْتَغفِرٍ فَاَغْفِرَ لَهُ، الا مُستَرزِقٍ فَاَرْزُقه ألاَ مُبتَلىٍ فَاَعَافِيه... كذا... كذا... حَتّى يَطلُعَ الفَجر. 2
هرگاه شب نيمه شعبان فرا رسد، آن شب را به عبادت قيام كنيد