46
اسوههاى سحرخيزى
سحرخيزى در بين امتها و انبياى پيشين نيز از ارزش و اهميت والايى برخوردار بوده است.
شبزندهدارى از برنامههاى انبيا در ارتباط با پروردگارشان بوده است كه در روايات معصومان(عليهم السلام) به آن اشاره شده است:
حضرت ابراهيم(ع)
پيامبر(ص) مىفرمايد:
خداوند ابراهيم(ع) را به دوستى برنگزيد جز به اين خاطر كه مهماننواز بود و درحالىكه مردم به خواب بودند، او به نماز شب مىايستاد. 1
به نيم شب كه همه مست خواب خوش باشند
من و خيال تو و نالههاى دردآلود
حضرت موسى(ع)
از امام صادق(ع) نقل است كه خداوند به حضرت موسى(ع) خطاب كرد و فرمود:
اى پسر عمران! دروغ گفته است كسى كه گمان برده است مرا دوست دارد، ولى چون شب فراگير شود، از من صرفنظر مىكند و به خواب مىرود. مگر نه اين است كه هر دوستدارى، دوست مىدارد با محبوبش خلوت كند.
اى پسر عمران! بدان كه من بر [احوال، گفتار، رفتار و سحرخيزى] دوستانم آگاهم و چون شب، آنان را فرا گيرد، چشم