57 والأَرضَ لايُخْتَلى خَلاها ولا يُعضَدُ شَجَرُها ولا يُنَفَّرُ صَيدُها ولا يُلْتَقَطُ لُقَطَتُها إِلاّ لِمُنشِدٍ. ¹

روزى كه خداوند عزّوجلّ آسمان و زمين را آفريد، مكه را حرام كرد. نبايد گياه آن را كند و درخت آن را شكست و نبايد صيد آن رم داده شود و نبايد گمشده آن را تصرف كرد، مگر براى يافتن صاحبش.

در حقيقت، حرم، منطقه آزاد اسلامى و قرقگاه نمادين كبريايى در زمين است كه افزون بر آدميان، ديگر جانداران، گياهان و جانوران را نيز شامل مى‌شود. همه در آنجا از نعمت امنيت برخوردار مى‌شوند. در واقع، تأمين‌كننده امنيت در اين مكان مقدس، ايمان و اعتقاد به خدا و آخرت و عشق به حقيقت و فضيلت است كه از فطرت انسان سرچشمه مى‌گيرد و به او غناى روحى مى‌بخشد تا زمينه رسيدن به امنيت فردى، اجتماعى، دنيوى و اخروى فراهم آيد.

امنيتى كه در شهر مكه وجود دارد به دعاى حضرت ابراهيم عليه السلام حاصل شده است، دعايى كه مى‌فرمايد:

رَبِّ اجْعَلْ هٰذٰا بَلَداً آمِناً وَ ارْزُقْ أَهْلَهُ مِنَ الثَّمَرٰاتِ (بقره: 126)

پروردگارا! اين سرزمين را شهر امنى قرار ده و اهل