153براى او برپا مى‌كرد و اين از رويدادهاى مغفول تاريخى است. 1
ج) شهادت حسين بن على(ع) مسير تاريخ را دگرگون ساخت؛ زيرا اسلام با كارهاى امويان قدرت‌طلب و پيرو آيين جاهليت، مسير ديگرى را مى‌پيمود. حسين‌بن على(ع) در سخنان خود به فرمان‌دار معاويه فرمود:
«فَعَلَى الإسْلامِ السَّلامُ اذا بُليتِ الاُمَّةِ بِراعٍ مِثلِ يَزيدَ...» 2؛ «اگر امت اسلام به حاكميت يزيد دچار شود، بايد با اسلام خداحافظى كرد».
د) گروهى كه به ظاهر نماز مى‌خواندند و به اسلام تظاهر مى‌كردند، فرزند پيامبر گرامى اسلام(ص) را با لب تشنه در كنار فرات كشتند. سپس سر او و هجده نفر از اهل‌بيت پيامبر را بر نيزه زدند و به عنوان بزرگ‌ترين تحفه به دربار يزيدبن معاويه بردند و مى‌خواستند دختران رسول الله(ص) را به نام اسيران جنگى به كنيزى بگيرند.
شخصى به نام «عبدالله بن فضل هاشمى» نقل مى‌كند: به ابى‌عبدالله، جعفر بن محمد الصادق(ع) عرض كردم:
اى فرزند رسول‌خدا! چگونه روز عاشورا روز مصيبت و حزن و جزع و گريه گرديد نه روزى كه در آن رسول‌خدا(ص) قبض روح شد يا روزى كه فاطمه(عليها السلام) در آن از دنيا رحلت كرد يا روزى كه در آن اميرالمؤمنين(ع) به شهادت رسيد يا روزى كه امام‌حسن(ع) در آن با سم شهيد شد؟
امام(ع)فرمودند:
مصيبت شهادت امام‌حسين(ع) از مصيبت همه روزها بزرگ‌تر است؛ زيرا اصحاب كسا پنج تن از كريم‌ترين مخلوقات و شريف‌ترين آنها نزد خدا بودند. پس هنگامى‌كه نبى‌اكرم(ص) از بين ايشان رحلت كرد، اميرمؤمنان، فاطمه، حسن و حسين(عليهم السلام) ماندند و مردم ايشان را تسليت مى‌دادند. هنگامى كه