124مى‌گويند كه آيه درباره هجدهم ذى‌الحجه سال دهم هجرى و سفر «حجة الوداع» پيامبر اسلام است. آن حضرت در بازگشت به‌سوى مدينه، در منطقه غديرخم، به امر الهى به همه حاجيان فرمان توقف داد.

پيامبر خدا(ص) در آنجا در ميان انبوه يارانش، بر فرازى از جهاز شتران رفت و خطبه‌اى طولانى خواند. بنابراين، مسئله بسيار مهم بود تا در آن گرماى سوزان و زمين داغ، به گوش مردم برسد. آغاز خطبه درباره توحيد، نبوت و معاد بود و تازگى نداشت. سخن تازه و مهم اين بود كه پيامبر از رحلت خود خبر داد و نظر آنان را درباره خودش جويا شد. همه آنان به كرامت، عظمت، خدمت‌گزارى و رسالت او به روشنى اقرار كردند. پيامبر مطمئن شد كه صدايش به چهار سوى مى‌رسد. آن‌گاه پيام مهم خود را درباره آينده بيان كرد. دست حضرت على(ع) را گرفت و بلند كرد و فرمود:

«مَنْ كُنْتُ مَوْلاهُ فَهَذا عَلِيٌّ مَوْلاهُ...» ¹؛ «هركس را كه من رهبر اويم، على بن ابى‌طالب(ع) رهبر اوست...».

بنابراين، درون‌مايه اين پيام مهم، امامت، ولايت و رهبرى حضرت على(ع) بود.

ب) آيه ولايت

خداوند متعال مى‌فرمايد:

إِنَّمٰا وَلِيُّكُمُ اللّٰهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذِينَ آمَنُوا الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلاٰةَ وَ يُؤْتُونَ الزَّكٰاةَ وَ هُمْ رٰاكِعُونَ (مائده: 55)