54حاضر مىشوند و به نشانه عزادارى بر سينه هم مىزنند.
اغلب علماى شيعه، قمهزدن را جايز نمىدانند و هيچ عالم شيعى به قمهزنى توصيه نمىكند، بلكه اصل عزادارى و نوحهسرايى مورد تأكيد است.
بنابراين، نوحهسرايى و عزادارى در مظلوميت فرزندان رسول خدا(ص)، به خصوص امام حسين(ع)، نكوهيده نيست، بلكه پسنديده و موكّد است.
رفتار بعضى انبياى گذشته و حتى رفتار رسول خدا(ص) در گريه براى امام حسين(ع) مؤيد اين مطلب است.
همچنانكه در پاسخ پيشين گذشت برخى از مفسران اهل سنت در تفاسير خود نوشتهاند: «گريه حضرت يعقوب [كه به نابينا شدنش انجاميد] اجر و پاداش يكصد شهيد را دارد»، پس چرا براى نوحهسرايى و عزادارى در شهادت فرزند رسول خدا(ص) ارزش قائل نيستند.
مگر رسول خدا(ص) نفرمود:
«الحَسَنُ و الحُسَينُ سَيِّدا شَبابِ أهلِ الجَنَّةِ» 1؛ «حسن و حسين سرور جوانان بهشت هستند»، چگونه است كه عزادارى و بر سر و سينهزدن در غم شهادت چنين افرادى، بىارزش و يا ضد ارزش است؟
افزون بر آنچه گذشت، اهل سنت نوشتهاند: رسول خدا در خردسالى حسين بن على(ع)، براى شهادت او مىگريست.
امسلمه مىگويد:
حسن و حسين[(عليهما السلام)] نزد رسول خدا[(ص)] بازى مىكردند، جبرئيل نازل شد - به حسين اشاره كرد - و گفت: اى محمد! امت تو اين فرزندت را خواهند كشت. رسول خدا[(ص)] گريست و حسين را به سينهاش چسبانيد. آنگاه جبرئيل مقدارى خاك به رسول خدا داد و گفت: اين خاك نزد تو امانت باشد،