183تفسير البحر المديد مىگويد: «همانطور كه خداوند بنا به مصلحتى به يوسف(ع) اجازه داد دروغ بگويد، براى مصلحتى به ابراهيم(ع) نيز اجازه دروغ گفتن داد». 1
پرسش ما از اهل سنت اين است كه به كدام دليل قطعى مىتوانيد ثابت كنيد كه اهلبيت رسول خدا(عليهم السلام) اجازه نداشتند بنا به مصالحى تقيه نمايند؟ و از همه تأمل برانگيزتر سخن تفسير بيان المعانى است كه مىگويد:
«ان الكذب للمصلحة جائز من النبي و غيره» 2؛ «دروغ گفتن براى مصلحت، بر پيامبر و غير پيامبر مجاز است».
چگونه دروغ گفتن بهخاطر مصلحت بر انبيا و غير انبيا جايز است، اما تقيه مصلحتى، براى اهلبيت رسول خدا(عليهم السلام) نارواست؟
4. خداوند متعال براى افراد مضطر، بعضى محرمات را مباح اعلان مىنمايد:
فَمَنِ اضْطُرَّ غَيْرَ بٰاغٍ وَ لاٰ عٰادٍ فَلاٰ إِثْمَ عَلَيْهِ (بقره: 173)
(ولى) آن كسى كه ناچار شود، در صورتى كه ستمكار و متجاوز نباشد، گناهى بر او نيست.
چگونه است كه مردم عادى در صورت ناچارى مجاز به ارتكاب ممنوعات هستند اما امامان و اهلبيت رسول خدا(عليهم السلام) در برابر دشمنان مجاز به تقيه نباشند؟
تقيه در رفتار رسول خدا
(ص)
بايد توجه داشت كه شرايط عصر رسول خدا(ص) با شرايط امامان يكسان نبود؛ زيرا در عصر رسول خدا(ص) جبهه حق و جبهه باطل كاملاً متمايز و مشخص بودند در يك سمت مسلمانان قرار داشتند و در سوى ديگر كفار و مشركين از اينرو تشخيص كفر از توحيد آسان و روشن بود.