167و مى‌فرمايد:

(أَمَّنْ يُجِيبُ الْمُضْطَرَّ إِذٰا دَعٰاهُ وَ يَكْشِفُ السُّوءَ وَ يَجْعَلُكُمْ خُلَفٰاءَ الْأَرْضِ أَ إِلٰهٌ مَعَ اللّٰهِ قَلِيلاً مٰا تَذَكَّرُونَ) (نمل: 62)

يا كسى كه دعاى مضطرّ را اجابت مى‌كند وگرفتارى را برطرف مى‌سازد، وشما را خلفاى زمين قرارمى‌دهد؛ آيا معبودى با خداست؟! كمتر متذكّر مى‌شويد.

اين آيات فقط خدا را برطرف‌كننده غم و رنج بندگان معرفى مى‌كند، ولى در برخى از دعاها آمده است كه براى برآورده شدن حاجت بگوييم:

يا كاشف الكرب عن وجه الحسين(ع) اكشف كربي بحق اخيك الحسين(ع).

اى برطرف‌كننده غم از چهره حسين(ع) (ابوالفضل عباس(ع)) غم مرا به حقّ برادرت حسين(ع) برطرف كن.

پاسخ

اوّلاً: از اين آيات استفاده مى‌شود كه ملكيت كشف ضرّ ونجات از آن خداست، نه اينكه كسى غير از خداوند متعال نمى‌تواند به اذن او كشف ضرّ كند.

خداوند متعال مى‌فرمايد:

(قُلِ ادْعُوا الَّذِينَ زَعَمْتُمْ مِنْ دُونِهِ فَلاٰ يَمْلِكُونَ كَشْفَ الضُّرِّ عَنْكُمْ وَ لاٰ تَحْوِيلاً) (اسراء: 56)

بگو: كسانى را كه غير از خدا (معبود خود) مى‌پنداريد، بخوانيد!