152وصايت داده شده در حقيقت اكتفاى به خداست.
رابعاً: خداوند متعال از قول حضرت عيسى(ع) مىفرمايد:
(أَنِّي قَدْ جِئْتُكُمْ بِآيَةٍ مِنْ رَبِّكُمْ أَنِّي أَخْلُقُ لَكُمْ مِنَ الطِّينِ كَهَيْئَةِ الطَّيْرِ فَأَنْفُخُ فِيهِ فَيَكُونُ طَيْراً بِإِذْنِ اللّٰهِ وَ أُبْرِئُ الْأَكْمَهَ وَ الْأَبْرَصَ وَ أُحْيِ الْمَوْتىٰ بِإِذْنِ اللّٰهِ) (آل عمران: 49)
همانا من نشانهاى از طرف پروردگار شما، برايتان آوردم؛ من از گِل، چيزى به شكل پرنده مىسازم؛ سپس در آن مىدمم وبه فرمان خدا، پرندهاى مىگردد. وبه اذن خدا، كورِ مادرزاد ومبتلايان به برص [پيسى] را بهبودى مىبخشم؛ ومردگان را به اذن خدا زنده مىكنم.
ونيز در آيهاى ديگر خطاب به حضرت عيسى(ع) مىفرمايد:
(وَ تُبْرِئُ الْأَكْمَهَ وَ الْأَبْرَصَ بِإِذْنِي وَ إِذْ تُخْرِجُ الْمَوْتىٰ بِإِذْنِي) (مائده: 110)
وكور مادرزاد، ومبتلا به بيمارى پيسى را به فرمان من، شفا مىدادى، ومردگان را (نيز) به فرمان من زنده مىكردى.
در اين دو آيه سلطه غيبى به حضرت عيسى(ع) نسبت داده شده ولى به اذن ومشيت خداوند، وهمين اعتقاد است كه اين موضوع را از شرك خارج مىكند. ودر اين جهت فرقى بين زمان حيات وممات نيست؛ زيرا همانگونه كه در زمان ممات با اثبات حيات برزخى درخواست از ولى خدا بدون اذن او شرك است، در زمان حيات ولى خدا نيز درخواست از او بدون اذن خدا شرك مىباشد. ولذا مشاهده مىكنيم در