151ولى در دعاى امام زمان(عج) آمده است: « واكفياني فانّكما كافياي... » ¹؛ «ومرا كفايت كنيد كه شما دو نفر مرا در اين زمينه كافى هستيد...».

پاسخ

اوّلاً: مقصود از اين دعا آن است كه شما دو نفر -محمّد(ص) وعلى(ع)- براى واسطه فيض بودن من كفايت مى‌كنيد همان‌گونه كه از صدر دعا استفاده مى‌شود نه اينكه دلالت بر كفايت آن دو حتى از خدا داشته باشد. نعوذ بالله تعالى.

ثانياً: كفايت كردن خدا از بنده‌اش منافاتى با رجوع به وسيله ندارد؛ زيرا خداوند متعال در عالم طبيعت ومعنويات، فيض خود را با وسائط جارى مى‌سازد.

ثالثاً: خداوند متعال مى‌فرمايد:

(قُلْ كَفىٰ بِاللّٰهِ شَهِيداً بَيْنِي وَ بَيْنَكُمْ وَ مَنْ عِنْدَهُ عِلْمُ الْكِتٰابِ) (رعد:43)

بگو: كافى است كه خداوند، وكسى كه علم كتاب (و آگاهى بر قرآن) نزد اوست، ميان من وشما گواه باشند.

خداوند در اين آيه جمله (مَنْ عِنْدَهُ عِلْمُ الْكِتٰابِ) را بر خودش عطف كرده است، وبا در نظر گرفتن معناى كفايت ممكن است كه در ظاهر، صدر وذيل اين آيه متناقض به نظر برسد، ولى با در نظر گرفتن اين نكته كه اكتفاى به غير خدا در صورتى كه به اذن خدا باشد وبه او عهد