104آنها تا روز قيامت ترحم مىكند. آنگاه به وسيله آنان در برآورده شدن حاجات و مغفرت گناهانش نزد خدا توسل مىجويد و به آنان استغاثه مىكند و حوايج خود را از آنان مىخواهد و قطع به اجابت دعا پيدا مىنمايد به بركت آنان و حسن ظنّش را در اين امور قوى مىكند؛ چرا كه آنان باب مفتوح خدايند و سنت خداوند سبحان و متعالى در قضاى حوائج بر دستان آنان و به سبب آنان جارى شده است، و هركسى كه از رسيدن به آنان عاجز باشد بايد بر آنان سلام فرستد و حوائج خود و آمرزش گناهان و پوشيدن عيبها و ديگر امور را ياد كند؛ چرا كه آنان سادات كريمند و كريمان ردّ نمىكنند كسانى را كه از آنان چيزى خواسته و به آنان توسل جسته و قصدشان كرده و به آنان پناه بردهاند.
او نيز درباره خصوص توسل به پيامبر اسلام(ص) مىفرمايد:
وامّا في زيارة سيد الأولين و الآخرين صلوات الله عليه و سلامه، فكل ما ذكر يزيد عليه اضعافه، أعني في الانكسار و الذلّ و المسكنة؛ لانّه الشافع المشفع الذي لاتردّ شفاعته و لايخيب من قصده، و لا من نزل بساحته، و لا من استعان به؛ إذ انّه عليه الصلاة و السلام قطب دائرة الكمال و عروس مملكة الله. 1
و اما در زيارت سرور اولين و آخرين كه درود و سلام خدا بر او باد، پس هر آنچه ذكر شد بر آنها دو چندان مىشود، يعنى در حالت انكسار و ذلّت و مسكنت؛ زيرا كه او شفاعتكنندهاى است كه