1) . آيات عظام بهجت، خامنه‌اى، مكارم: احوط اين است در اين صورت نايب هم‌بگيرد. آيةاللّٰه خويى: اگر كسى قدرت بر تصحيح تلبيه ولو با تلقين نداشته باشد مى‌تواند به ملحون اكتفا كند گرچه احوط جمع بين ترجمه و استنابه نيز هست. و نيز اخرس (گنگ ولال) كافى است با اشاره تلبيه بگويد گرچه احوط استنابه نيز هست. (تعليقۀ عروه، ج2، ص361 و مناسك، مسألۀ 179 و180). آية اللّٰه سيستانى: اگر تلقين ميسور نبود كافى است به نحوى كه مى‌تواند بگويد اگر عرفاً تلبيه صدق كند و اگر صدق نكند به احتياط واجب هم مرادف عربى آن را و هم ترجمۀ آن را بگويد و هم نايب بگيرد. آية اللّٰه تبريزى: بنابر احتياط مستحب نايب هم بگيرد. آية اللّٰه اراكى، آية اللّٰه فاضل: و بهتر آن است كه علاوه بر آن نايب هم بگيرد.

2) . آية اللّٰه مكارم: ادنى الحل ميقات عمرۀ مفرده است.