60در نزديكان وى شد. طبعاً مصاحبت با امام، اين بانوى بزرگوار را به مقام صبر و شكيبايى فوقالعاده رسانده بود، ولى زخم اين فراق، بسيار عميق مىنمود. نيمههاى شب سوّم و نزديك فجر، روح قدسى امام بهسوى حقتعالى پرواز كرد و ناله و شيون از خانه امام به پاخاست. 1
آن روز، مراسم تشييع امام هادى(ع) در اوج اندوه و ناله اصحاب و خاندان وى انجام شد. در منزل امام غوغايى بود. در اطاقى كه زنان حضور داشتند، حضرت حديثه(عليها السلام)، هم مىبايست خود صبر و شكيبايى مىكرد و هم به ديگران درس صبر و استقامت مىداد.
او بهويژه زمانى كه ديد، فرزندش در هجران پدر بىتابى مىكند 2، اندوهش بيشتر مىشد و اشك مىريخت، اما چارهاى جز صبر و تحمل نداشت.
امام هادى(ع) را طبق وصيت خودش، در يكى از اطاقهاى منزلش دفن كردند 3 و اين مىتوانست، باعث تسكين روحى براى حضرت حديثه(عليها السلام) باشد؛ چون كه همواره در كنار مدفن همسرش بود.