27تاريخى به دست مىآيد - و در مواردى كه سند تاريخى در دست نيست، قرائن نشان مىدهد - ، آنان در پرتو هدايت و تربيت امام جواد(ع) و سپس امامهادى(ع) و همچنين در سايه محبّت مادرانه حضرت سمانه(عليها السلام) و با تحمّل سختىهاى بسيار، به كرامات روحى و معنوى فراوانى دست يافتند. دراينباره، تا جايى كه مدارك و منابع ما را يارى مىكند، مىتوان از پسران حضرت سمانه، به «موسى بن جواد» اشاره كرد كه بعدها به «مبرقع» مشهور شد.
واژه «برقع» به معناى نقاب است و همچنين مىتواند نشانهاى از نورانيت چهره تلقى شود. موسى مبرقع در دوره امامت برادرش امام هادى(ع)، به دليل مخالفت شديد و رفتار ددمنشانه متوكل عباسى (232-247ه.ق) كه در نهايت به شهادت امام منجر شد و با توجه به وجود مخالفان حكومت عباسى در شرق خلافت اسلامى مانند اشعريان در قم، پس از مدتى فعاليت در حجاز و عراق به سوى كاشان آمد و در منزل «احمد بن عبدالعزيز بن دلف عجلى» سكونت نمود. 1