61همواره با زبان تملق، خود را عزيز و گرامى جلوه
مىدهند. چنين افرادى براى فريب ديگران، از زبان چرب و نرم استفاده مىكنند و با سخنان و وعدههاى دروغ، به مقاصد پليدشان دست مىيابند.
چاپلوسى از قدر و منزلت انسان مىكاهد و او را در نگاه ديگران سبك مىكند. انسان با ايمان، خداوند را مالك حقيقى جهان مىداند و معتقد است آدمى تنها با اراده الهى مىتواند اوج بگيرد. ازاينرو هيچگاه با تملق، خود را به صاحبان قدرت و ثروت نزديك نمىكند. حضرت على(ع) مىفرمايد:
اِيّاكَ والْمَلَقَ فَاِنَّ المَلَقَ لَيْسَ مِنْ خَلائِقِ الاِيمانِ. 1
از چاپلوسى بپرهيز كه چاپلوسى از خصيصههاى ايمان نيست.
در آموزههاى دينى نهى شده از اينكه مؤمن، چاپلوس باشد. گفتار مؤمن رنگ خدايى دارد و با سخنان پسنديده، محبوب ديگران مىشود. زائر حقيقى نيز، كسى است كه از رذايلى چون چاپلوسى و نمامى به دور باشد.
-كاه و كوه
شخصى به نام محفن نزد معاويه آمد. معاويه از او پرسيد: «از كجا مىآيى؟» محفن براى خوشآمد معاويه و