56تنبيه افراد خطاكار نيز كلمات زشت به كار نبرند. همچنين، اگر مؤمن به افرادى برخورد كند كه به مقدساتش توهين مىكنند و به شخص پيامبر(ص) و ائمّه(عليهمالسلام) دشنام و ناسزا مىگويند، بر او واجب است از حريم ولايت و امامت دفاع كند، اما به طرف مقابل دشنام و ناسزا نگويد.
همچنين، با نفرين و ناسزاگويى، اطرافيان، دوستان، اعضاى خانواده، همكاران و افراد آبرومند را آزار ندهند تا فضايى آكنده از مهربانى بر خانواده، جامعه و كشور حاكم گردد. رسول گرامى اسلام فرمود:
«لا يَنبَغي لِلْمؤمنِ أنْ يكونَ لعّاناً» 1؛ «براى مؤمن شايسته نيست كه لعنتگو باشد».
كسانى كه زبان خود را كنترل نمىكنند يا به اخلاق ناپسند عادت كردهاند، در زيباترين فضاها و در بهترين حالات هم زبانشان به ناسزاگويى، لعن و نفرين ديگران گشوده مىشود. بارها در حال طواف ديده شده است كه به خاطر ازدحام جمعيت، زائرانى تحت فشار زائران آفريقايى كه از نظر جسمى قوىتر و بلندقامتترند، قرار مىگيرند و در همان حال شروع مىكنند به ناسزا گفتن به سياهان.
بعضى اوقات بعد از نمازهاى مسجدالحرام جمعيت زيادى بهسوى صفهاى اتوبوس هجوم مىآورند. در اين