51
-سرانجام دروغگويان
دروغ سرچشمه همه گناهان محسوب مىشود؛ فرد با دروغ گفتن خود را بىشخصيت مىكند و آنگاه كه دروغش آشكار شود، اعتبارش از بين مىرود و براى اينكه خود را تبرئه نمايد، دروغى ديگر مىگويد. اما وقتى حقيقت آشكار شد، رسوا مىشود. دروغ علاوه بر زيانهاى روحى و روانى بر فرد، زيانهاى اجتماعى نيز دارد؛ چراكه شخص دروغگو همواره در ترس است كه مبادا دروغش آشكار و به اعتبارش خدشه وارد شود.
خداوند در مذمت دروغ مىفرمايد: فَانْظُرْ كَيْفَ كٰانَ عٰاقِبَةُ الْمُكَذِّبِينَ ؛ «بنگر پايان كار تكذيبكنندگان چگونه بود». (زخرف: 25)
حضرت على(ع) نيز درباره رهآورد شوم دروغ مىفرمايد: «دروغگو بر لب پرتگاه هلاكت و خوارى است». 1
همچنين مىفرمايد: «اى مردم آگاه باشيد، بدترين گفتار، دروغ است». 2
-درمان دروغگويى
راستگويى، هماهنگى زبان و دل، و دروغ ناهماهنگى بين زبان و دل است. دروغگو عاقبتانديشى نمىكند؛