46

2. غيبت

يكى از زشتى‌ها و شايد بتوان گفت رايج‌ترين گناه زبان، غيبت است. وقتى عده‌اى گرد هم جمع مى‌شوند و از هر درى سخن مى‌گويند تا چيزى گفته و ديگران را سرگرم كرده باشند، معمولاً در ورطه غيبت فرو مى‌روند. اين زشتى زبان به گونه‌اى شيوع پيدا كرده كه به جمع‌هاى افرادى كه انتظار چنين گفت‌وگوهايى از آنان نمى‌رود هم نفوذ پيدا كرده است.

در سفرهاى زيارتى هم زياد اتفاق مى‌افتد كه همسفران دور هم جمع مى‌شوند و از شخصيت‌هاى سياسى، فرهنگى و اجتماعى كشور سخن مى‌گويند و غيبت مى‌كنند. اگر كسى هم نهى از منكر كند، مى‌گويند دروغ نمى‌گوييم؛ زيرا اين افراد تفاوت ميان غيبت و تهمت را نمى‌دانند.

غيبت كردن، يعنى سخن گفتن پشت‌سر ديگرى، به گونه‌اى كه اگر آن را بشنود ناراحت شود. ¹ رسول گرامى اسلام فرمود:

إجْتَنِبُوا الغِيبَةَ فَإنّها إدامُ كِلابِ النّار. ²

دورى كنيد از غيبت كردن، به درستى كه اين خوى زشت، نان و خورش سگ‌هاى دوزخ است.