22معنوى است. عبادت آرامبخش و روحافزاست. زيبايى عبادت به اين است كه انسان، با برترين موجود، يعنى كمال بىنهايت هستى، ارتباطى عميق برقرار مىكند و بىهيچ پرده و حجابى با او سخن مىگويد. استغفار نيز از شيرينىهاى زبان است. انسان بايد از گناهى كه مرتكب شده، توبه كند و حتى اگر گناهى مرتكب نشده باشد نيز،
پسنديده است در همه حال استغفار گويد. در حقيقت، مىتوان گفت استغفار، نوعى دعاست و انسان، همواره بايد دعا كند؛ زيرا دعا سلاح مؤمن و روح عبادت است. البته استغفار بايد با يقين و حضور قلب باشد و تنها گفتن اين كلمه كافى نيست، بلكه بايد به معناى عميق آن توجه شود. استغفار كردن بايد موجب تحول درونى در شخص شود؛ بهگونهاى كه ديگر مرتكب گناه نشود.
نقل است رسول گرامى اسلام(ص) با وجود داشتن عصمت همواره استغفار مىكردند. بنابراين ما نيز بايد با پيروى از سنت رسول الله(ص) حداقل روزى هفتاد بار استغفار كنيم تا از رحمت خداوند متعال بهرهمند شويم.
در كلامى از امام صادق(ع) مىخوانيم: «پيامبر هر روز هفتاد مرتبه استغفرالله و هفتاد مرتبه اتوب إلى الله مىگفت» . 1