78الهى، از تبليغ تنها آيه مربوط به تبليغ مى‌ترسيد تا آنكه اين آيه شريفه نازل شد: «و خدا تو را از [شر] مردم نگاه مى‌دارد» ¹، و چرا پيامبر هنگام مرگش به دوات و قلم براى تصريح به نام على(ع) احتياج پيدا كرد؟ آيا براى سخن خويش تأثيرى فراتر از تأثير وحى الهى قائل بود؟ ²

ذكر امامان در قرآن با ويژگى‌ها و اوصاف

روايات متواترى كه از پيامبر و امامان اهل‌بيت( عليهم السلام ) از طريق اهل سنت و شيعه وارد شده است، تأكيد مى‌ورزد كه قرآن كريم، اهل بيتِ بلندپايه را ستوده و از پليدى پيراسته دانسته است:

إِنَّمٰا يُرِيدُ اللّٰهُ لِيُذْهِبَ عَنْكُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَيْتِ وَ يُطَهِّرَكُمْ تَطْهِيراً (احزاب: 33)

خداوند فقط مى‌خواهد پليدى (گناه) را از شما اهل‌بيت دور كند و كاملاً شما را پاك سازد.

دانشمندان مسلمان نيز به اين محور عقيدتى در معارف قرآن كريم اهتمام نشان داده و كتاب‌هاى ارزشمندى را در اين‌باره تأليف كرده‌اند؛ از جمله آنها موسوعه نفيسى است كه «حافظ كبير عبيدالله بن عبدالله»، معروف به «حاكم حسكانى»، از اساتيد مرحوم طبرسى، صاحب تفسير مجمع البيان، در منزلت امامان اهل‌بيت( عليهم السلام ) گردآورى كرده است.

وى در مقدمه كتاب «شواهد التنزيل» خود، به كسى كه همواره با