68در اينجا به انواع مختلف عصمت 1 كه امام بايد واجد آنها باشد، اشاره مى كنيم. 2
اول: عصمت عملى و رفتارى
مقصود از عصمت عملى و رفتارى، عصمت از ارتكاب گناه و مخالفت با دستورهاى الهى است كه عالى ترين درجه تقوا و خويشتندارى محسوب مى شود. خداوند متعال، امورى را بر انسان واجب نموده و او را از ارتكاب برخى امور نهى و منع كرده است كه تحت عنوان «واجبات» و «محرّمات» نامگذارى مى شوند. انسانها در التزام عملى نسبت به دستورهاى خداوند با هم تفاوت دارند. كسى كه به تمام خواسته هاى خداوند التزام دارد و اعمال و رفتارش نيز مطابقت كامل با آن خواسته ها دارد، در واقع به درجه عصمت عملى رسيده است؛ زيرا التزام كامل نسبت به خواسته هاى خداوند به معناى گناه نكردن و انجام دادن كردار شايسته است. بايد اين مرتبه از عصمت، هم در پيامبر و هم در امام وجود داشته باشد. با وجود چنين عصمتى، نه از روى عمد و نه از روى فراموشى، به سمت گناه تمايل پيدا نمى كنند. علامه جوادى آملى مى نويسد: