35ابن‌خلدون، از عالمان اهل سنت، درباره حقيقت امامت از نظر شيعه مى‌نويسد:

امامت در نظر شيعه از مصالح همگانى نيست كه به رأى و نظر امت واگذار شده باشد تا هر كسى را تعيين كردند او پيشوا و امام باشد. امامت از نظر شيعه، ركن دين و پايه اسلام است. بر پيامبر(ص) نيز جايز نيست آن را ناديده بگيرد يا به امت واگذار كند، بلكه بايد امام را تعيين كند و امام نيز بايد معصوم از گناهان كبيره و صغيره باشد. ¹

امامت، از اصول يا از فروع؟

در پاسخ به اين پرسش كه آيا مسئله امامت، از اصول دين است يا از فروع دين، بين اهل سنت و شيعه اختلاف شده است:

نظر اهل سنت

همه متكلمان اهل سنت يا دست‌كم، بيشتر آنها بر آنند كه مسئله امامت از اصول دين نيست، بلكه از فروع دين محسوب مى شود و از اين نظر بايد در كتب فقهى و در زمره مسائل فقهى مورد بحث و بررسى قرار گيرد؛ همان‌گونه كه نماز، روزه و ... از مسائل فقهى است و در كتب فقهى پيگيرى مى شوند. با اين حال، انگيزه هايى وجود دارد كه موجب مى شوند از بحث امامت در كتاب‌هاى كلامى گفت‌وگو شود. متكلمانى، همچون غزالى ²، آمدى ³، ايجى ⁴، تفتازانى ⁵ و ... به فرع بودن آن تصريح كرده اند.