34سنت، امامت با همه اهميت و ضرورتش، منصبى عادى، اجتماعى و غير الهى است كه تعيين آن به خود امت بستگى دارد و با انتخاب مردم به فردى از افراد واگذار مى شود. ¹

ضرورت وجود امام از نظر شيعه

چنان‌كه ملاحظه شد امامت مورد نظر اهل سنت به رياست و حكومت بر مردم جامعه خلاصه شده و امامت در نگاه اينان همان خلافت و حكومت بر مردم است و چيزى بيش از اين نيست. در واقع، از نظر اهل سنت، واژگان «امامت» و «خلافت» دو اسم براى يك جايگاه و مقام اند؛ درحالى‌كه امامت به نظر شيعه اماميه، فقط به معناى رياست و حكومت نيست، بلكه فراتر از آن است. ²

طبق اين ديدگاه، رياست و حكومت ظاهرى بر مردم يكى از شئون امام است. به عبارت روشن تر، پيروان مكتب اهل بيت عليهم‌السلام ، ضرورت اجتماعى - سياسى را كه توجيه گر مسئله امامت پس از پيامبر(ص) است، به‌طور كامل مى‌پذيرند و در اين‌باره با اهل سنت هم عقيده اند، اما تأكيد مى كنند كه اين فقط يكى از نكاتى است كه بايد درباره ضرورت وجود امام به آن توجه داشت. در كنار ضرورت اجتماعى - سياسى، امور ديگرى نيز مطرح است كه ضرورت آنها انكار نشدنى است و حكايت از آن دارند كه جايگاه امامت فقط در رياست و زعامت اجتماعى - سياسى خلاصه نمى‌شود. بلكه امام در جميع شئون پيامبر(ص)، غير از دريافت وحى، جانشين اوست؛ ازاين‌رو از نظر مفهومى توسعه دارد.