97

مناجات شعبانيّه

دعايى است سرشار از مضامين عرفانى و بلند، و اين دعا از «ابن خالويه» روايت شده است. وى گفته است: اين مناجات حضرت اميرالمؤمنين و ديگر امامان معصوم عليهم السلام بوده، و آنان بر خواندن اين دعا در ماه شعبان مداومت مى‌كردند. و بدين جهت بزرگان دين، مانند حضرت امام خمينى قدس سره به اين مناجات علاقۀ خاصى داشتند.

خواندن اين مناجات، با مفاهيم عاليه‌اى كه دارد براى هر وقتى كه انسان حضور قلب و توجّه داشته باشد مناسب است.

اَللّٰهُمَّ صَلّ‌ِ عَلىٰ مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ، وَاسْمَعْ دُعٰائِي إِذٰا دَعَوْتُكَ وَاسْمَعْ نِدٰائِي إِذٰا نٰادَيْتُكَ، وَأَقْبِلْ عَلَيَّ إِذٰا نٰاجَيْتُكَ، فَقَدْ هَرَبْتُ إِلَيْكَ، وَوَقَفْتُ بَيْنَ يَدَيْكَ، مُسْتَكِيناً لَكَ مُتَضَرِّعاً إِلَيْكَ، رٰاجِياً لِمٰا لَدَيْكَ ثَوٰابِي، وَتَعْلَمُ مٰا فِي نَفْسِي، وَتَخْبُرُ حٰاجَتِي، وَتَعْرِفُ ضَمِيرِي، وَلاٰ يَخْفىٰ عَلَيْكَ أَمْرُ مُنْقَلَبِي وَمَثْوٰايَ، وَمٰا ارِيدُ أَنْ ابْدِئَ بِهِ مِنْ مَنْطِقِي وَأَتَفَوَّهُ بِهِ مِنْ طَلِبَتِي، وَأَرْجُوهُ