90عزيز(ص) را تنها گذاشتند، مگر هفت نفر از بنىهاشم كه على(ع) يك تنه شمشير مىزد و عباس، مهار استر پيامبر را گرفته بود و پنج نفر ديگر، آن حضرت را در ميان گرفته و پروانهوار به دور وجود مقدسش حلقه زدند تا آسيبى به آن حضرت نرسد و بالأخره خداوند پيروزى را عنايت كرد.
مأمون: پس در اين آيه منظور از مؤمنين، على(ع) و بقيۀ بنىهاشم كه حضور داشتند، هستند كه براساس اين آيۀ شريفه، آرامش الهى، آنها را نيز فرا گرفت. حال بگو بدانم، كداميك از اين دو نفر فضيلت بيشترى دارند، كسى كه در جنگ حنين با جان دفاع مىكرد و سكون و آرامش الهى بر او و پيامبرش نازل شد، يا آن كسى كه در غار همراه پيامبر مكرم(ص) بود ولى شايستگى آن آرامش را نداشت؟!
[بايد دانست كه در مناظرات مختلفى كه اهل سنّت با دانشمندان شيعه داشتهاند، همواره بر اين مصاحبت به عنوان بزرگترين دليل شايستگى ابوبكر براى خلافت تكيه مىنمايند و با آب و تاب فراوان، آن را به رخ شيعيان مىكشند. ابن حجر در فتح البارى مىگويد:
«مصاحبت ابوبكر با پيامبر(ص) در غار، بالاترين فضيلت از فضايل ابوبكر است كه به خاطر آن، مستحق خلافت گرديد.» و علامه امينى هم در پاسخش مىنويسد: «چطور با همين مصاحبت، مستحق خلافت گشته و سزاوارترين مردم به امر حكومت بر آنان گرديد، ولى على(ع) با آنهمه