100كتاب، چون يهود و نصارا آمده، مربوط به همين احكام اهل كتاب بدانند!
در حالى كه در اين آيه (وَ اللّٰهُ يَعْصِمُكَ مِنَ النّٰاسِ )
بر مىآيد كه مأمور به تبليغ امر مهمى شدهاند كه درآن، بيم خطر جانى رسول الله مىرود و اين در حالى است كه در اواخر عمر حضرت، همۀ اهل كتاب، از قدرت و عظمت مسلمين درگوشهاى به كار خود مشغول بودند. بنابراين اين، آيه حكايت ديگرى دارد. علامه طباطبايى(رحمۀ الله) مىفرمايد: بىهيچ شك و ترديدى، اين آيه در بين آيات قبل و بعد خود، جداگانه و سياق آن با سياق آنها، فرق دارد. 1آيه شريفه كه نازل شد، اتفاقى افتاد كه نشان مىدهد، منظور آيه ولايت حضرت اميرالمؤمنين بوده است. بُريده اسلمى مىگويد پس از نزول وحى: پيامبر اكرم(ص) به مردم فرمودند كه با نام امير المؤمنين بر على(ع) سلام كنند. 2 بسيارى ازعلماى اهل تسنن مىگويند: ابوبكر و عمر، نخستين كسانى بودند كه به اميرالمؤمنين(ع) اين منصب الهى را تبريك گفتند. عمر در تبريكش گفت:
«بَخٍ بَخٍ، يَابْنَ ابى طالِب، اصْبَحْتَ مَوْلاىَ وَ مَوْلا كُلُّ مُؤْمِنٍ وَ مُؤْمِنَۀٍ 3؛ «تبريك، تبريك يا على! كه امروز تو