1) . وحى در لغت به معنى سخن و اشارۀ سريع و پنهانى است. اين واژه در قرآن، به غير از معناى فرود آمدن كلام الهى بر پيامبران، به معانى ديگرى نيز آمده كه همگى به دور از معناى لغوى مذكور نيست و به گونه‌اى با آن در ارتباط است. بنگريد به آيات 7 از سورۀ قصص، 68 از سورۀ نحل، 11 از سورۀ مريم، 112 و 121 از سورۀ انعام و 12 از سورۀ انفال. براى اطّلاع بيشتر به كتبى كه در زمينۀ علوم قرآنى و نيز كتبى كه دربارۀ وحى به نگارش در آمده، مراجعه فرماييد. /مترجم/

2) . Inuuon - شيخ محمّد رشيد رضا، وحى نفسى را چنين تعريف مى‌كند: وحى نفسى، الهامى است نشأت گرفته از استعداد روحى متعالى. سپس مى افزايد: بعضى از دانشمندان اروپا اين استعداد را براى پيامبر(ص) ما همچون ديگر پيامبران به اثبات رسانده و گفته‌اند پيامبر(ص) در آنچه كه مردم را به دين و مذهب و اخلاق متعالى خوانده، محال است كه دروغگو باشد و كسانى كه به جهان غيب و يا به اتّصال عالم شهادت ايمان نياورده‌اند تصوّر كرده‌اند كه معلومات و افكار و آمال پيامبر(ص) از الهامى سرچشمه مى‌گرفته كه از عقل باطن يا نفس خفيه روحانيه او پر مى‌شده و بر مخيلۀ او جارى مى‌گشته است. و اعتقاد و عقيدۀ قلبى خود را در نگاه خود منعكس مى‌نموده، لذا فرشته را مانند خودش مى‌ديده يا آنكه آن اعتقاد را بر گوش خود منعكس مى‌كرده و لذا آنچه كه فرشته مى‌گفته ياد مى‌گرفته است... در هر صورت، طب قهر دو تعريف ما به الاتّفاقى به چشم مى‌خورد كه با تعريف مؤلّف از «وحى نفسى» مطابقت دارد «ع.ش».