1) . چگونگى و مقدّمات ازدواج حضرت محمّد(ص) با خديجه بنت خويلد، بنابر نقل «سيره ابن هشام» و «تاريخ طبرى» بدينگونه است: خديجه از راستى و درستى و امانتدارى و حسن خلق محمد(ص) آگاهى يافت و بدين جهت مايل بود كه وى را با سرمايه‌اى گران جهت تجارت به شام بفرستد. خواست خويش را براى محمّد(ص) پيام فرستاد و او نيز پيشنهاد خديجه را پذيرفت و به همراه «ميسره» غلام مخصوص خديجه راهى شام شد... در مسير راه در نزديكى صومعه‌اى متعلّق به راهبى بنام «نسطورا» منزل گزيدند و محمّد(ص) در سايۀ درختى در كنار صومعه استراحت نمود... در اين هنگام راهب به ميسره نزديك شد و به او گفت: اين مرد كه زير آن درخت خوابيده است كيست؟ ميسره پاسخ داد مردى است از مردان قريش و از اهالى حرم... راهب گفت: زير اين درخت نزول نكرده است مگر پيامبر. بهرحال محمّد(ص) مسئوليّت بازرگانى خويش را درشام به خوبى بپايان رساند و با كالاهاى تجارتى به مكّه بازگشت و خديجه را از ماجراى سود آور تجارى خويش با خبر ساخت... ضمناً «ميسره» آنچه را در اين سفر از خوارق عادات و از جمله از جريان راهب نصرانى مشاهده كرده بود، به آگاهى خديجه رسانيد... و در اين هنگام خديجه به نزد محمّد (ص) آمد و خطاب به او چنين گفت: من به جهت شرف و امانت و حسن خلق و راستگويى تو، نسبت به تو راغبم... و سپس بطور صريح به او پيشنهاد ازدواج كرد... و خديجه در آن موقع از شريف‌ترين و بزرگوارترين و عفيف‌ترين و در عين حال ثروتمندترين زنان قريش بود... محمّد(ص) پيشنهاد خديجه را با عموهاى خويش در ميان گذارد و با ايشان به مشاوره پرداخت تا اينكه مورد تصويب قرار گرفت. پس از چند روز محمّد(ص) به اتّفاق عموى خود حمزۀ بن عبدالمطلّب در منزل «خويلد بن اسد» پدر خديجه، در نشستى كه به منظور اين ازدواج مبارك تشكيل شده بود، شركت جست...(رجوع شود به «سيره ابن هشام»/ ج1 / صفحۀ 198) امّا بنابر دلائل و قرائن متقن تاريخى «خويلدبن اسد» قبل از جنگ فجار در گذشته بود و بر طبق اظهار نظر برخى از مورّخان مانند محمّد بن سعد واقدى: عموى خديجه «عمروبن اسد» و يا بر طبق اظهار نظر بعضى ديگر برادر خديجه «عمروبن خويلد»، خديجه را به عقد نكاح محمّد(ص) درآورد (ر.ك به «الطبقات الكبرى» / ج/1 صفحۀ 85 - شرح المواهب و الروض- به نقل پاورقى 3 صفحۀ 201 سيرۀ ابن هشام جلد اوّل) /مترجم/

2) . در اين هنگام محمّد25 9 سال و خديجه 40 سال داشت و 15 سال قبل از عامّ الفيل متولّد شده بود (ر.ك به تاريخ طبرى ج2 صفحۀ 196- و طبقات ابن سعد/ ج/1 صفحۀ 84) / مترجم/